Wie ben ik?

Wie is Willem Massier

Van 1975 tot 1995 was ik werkzaam in het onderwijs. Kinderen helpen om zichzelf en de wereld te ontdekken, te leren samenwerken, te ervaren dat iedereen anders is en dat je daar niet bang voor hoeft te zijn. Het was gaaf en leuk, maar toen de computers kwamen, vond ik een nieuwe uitdaging. Hoe techniek in te zetten om mensen bij elkaar te brengen. In 1991 begon ik daaraan en in 2021 was het klaar. Van 1999 tot 2021 werkte ik aan Covide, een uniek platform voor het MKB om binnen je organisatie zo goed mogelijk samen te werken. In 2021 heb ik het opgegeven met deze ontdekking:

"Gelukkig zijn met je eigen leven is het hoogst haalbare succes voor een mens en een succesvol mens kan van betekenis zijn voor de wereld om zich heen."

Inmiddels gepensioneerd heb ik gemakkelijk praten, want mijn wieg stond in 1955 in Nederland bij een liefhebbende moeder en vader, wat me qua welvaart een enorme voorsprong gaf op verreweg de meeste andere mensen op onze planeet. Al mag ik er wel bij zeggen, dat we in economisch opzicht arm waren in vergelijking met andere Nederlanders. (In 'Dossier armoede' vertel ik hier iets meer over, want wie nooit armoede heeft gekend, heeft geen idee, wat dat voor een mens betekent.)

Op wat kleine ongemakken na mankeer ik anno 2021 lichamelijk niets, voor zover mij bekend. En hetzelfde geldt voor mijn lieve vrouw Karin, onze kinderen en kleinkinderen en het ontbreekt ons materieel aan niets. Maar er zijn meer dan voldoende voorbeelden van mensen die materieel nog veel meer beschikbaar hebben en toch niet gelukkig zijn, terwijl mensen ook in buitengewoon zware omstandigheden juist wel gelukkig blijken te kunnen zijn. Ik vind de in 2018 overleden Stephen Hawking en de in 2021 overleden Bibian Mentel heel bijzondere en inspirerende voorbeelden daarvan. "Kijk niet naar wat je niet hebt, maar naar wat je wel hebt en wees daar dankbaar voor!"

Behalve mijn lichaam is ook mijn brein niet door een aangeboren afwijking, ziekten, structurele stress of trauma's beschadigd. Ik heb dus echt heel veel mazzel gehad.

Nee, ik voel me natuurlijk niet altijd en constant gelukkig. Ik ben immers gewoon een mens steeds op zoek naar zichzelf. Gevonden en toch weer niet. En zeker ken ik ook de pijn van iets of iemand verliezen of de pijn die met schaamte voor een gemaakte en soms niet herstelbare fout gepaard gaat.

Ik ben bijvoorbeeld van nature opvliegend. Een heel vervelende eigenschap waardoor ik lang veel moeite moest doen om mezelf te accepteren. En wie gemaakte afspraken zonder communicatie niet nakomt, heeft aan mij geen gemakkelijke. Tenslotte is mij thuis met de paplepel ingegoten, dat de mensheid nooit echt gelukkig zal zijn, zolang er het weten van onrecht is.

Als ik oplettend ben (= mindfull leef met de kennis die ik heb mogen opdoen), herken ik geregeld een kloof tussen wie ik ben en wie ik wil zijn. Maar met wat ik heb geleerd, blijft mijn geluk wel altijd binnen handbereik. Ik heb namelijk niet alleen die kloven leren herkennen, maar ik heb ook de sleutel gevonden van de brug terug, naar wie ik wil zijn.

Het is niet dat ik het gelukkig zijn nastreef. Maar ik oefen wel in het mediteren van wat de Goede Geest mensen door de eeuwen heen heeft ingefluisterd. Samengevat op re-minding.nl met:

  • perspectief
    Ik ben erkentelijk naar en dankbaar voor de mensen van wie ik er mocht zijn en door wie ik worden wie ik ben.

  • bescheidenheid
    Wie ben ik in een wereld met miljarden mensen nu eigenlijk? In elk geval net het centrum!

  • humor
    Zelfspot is een mooi middel om bescheidenheid te oefenen. En lachen om hoe mensen als Herman Finkers en anderen met woorden de dingen in perspectief kunnen plaatsen of met elkaar verbinden.

  • acceptatie
    Het is zoals het is. Aan wat gebeurd is, kan ik niets meer veranderen. Beter focus ik me op de cirkel van invloed dan op die van betrokkenheid.

  • vergevingsgezindheid
    Ik las ergens: "Vergeving bevrijdt ons van van het vaak ingewikkeld samengesteld gif van emoties als boosheid, wraakgevoelens, minderwaardigheidsgevoelens en onmacht. Vergeving ontneemt het trauma zijn macht."

  • vrijgevigheid
    Een in zowel het Christendom, als de Islam als het Boeddhisme bekende daad van belang. Geven gaat echter niet alleen over materie, maar zeker ook over aandacht en geborgenheid. Vrijgevigheid of generositeit vormt het slotstuk van de vorige zeven deugden: mensen hebben mensen nodig! Of zoals Afrika het ons leert in Ubuntu: ik ben alleen, omdat wij zijn. We zijn als door een navelstreng met elkaar verbonden. Jaren geleden schreef ik er de blog '
    Je kan niet kiezen geen navelstreng te hebben' over.

Vrienden moeten mij soms nog steeds corrigeren. Bijvoorbeeld als ik wat doordraaf in gedrevenheid of me laat meeslepen door boosheid of teleurstelling. En Karin tenslotte dient af en toe als anker voor mij, als ik bijvoorbeeld niet oplettend ben. Mensen hebben mensen nodig! En dat geldt zeker voor mij.

Zo, open en kwetsbaar, ben ik compleet, gelukkig en in staat creatief van betekenis te zijn voor de wereld om mij heen.

Waarom ik als gelukkig mens 'van betekenis zijn' zo belangrijk vind.

Wetenschappelijk is vastgesteld (zie ‘Allemaal andersdenkenden’ van wijlen Prof. Dr. Geert Hofstede), dat alle mensen door de cultuur waarin ze opgroeien, cultureel ook anders zijn geprogrammeerd. Wetenschappers gaan ervan uit, dat elk mens individueel voor ongeveer 50% geprogrammeerd is door de genen en vervolgens gevormd wordt door de context die bestaat binnen de diverse groepen, waarin men opgroeit. In Nederland werkt Inge Mink met haar 3-lagen cultuurmodel. Voor mij persoonlijk is met name de Engelse sportpsycholoog Dr. Steve Peters belangrijk geworden. Hij heeft op voor een breed publiek toegankelijke wijze nieuwe wetenschappelijke kennis gedeeld via de Chimp paradox.

Het unieke van menszijn is, dat we voor een deel (zie het bovenstaande) ook zelf onze route in het leven kunnen bepalen. We kunnen ervoor kiezen om anderen de schuld te geven als wij iets fout doen. We kunnen ervoor kiezen om dan met een beschuldigende vinger naar onze opvoeding, onze ouders of God te wijzen. We kunnen ervoor kiezen om geen verantwoordelijkheid te nemen voor wie we zijn en wat we doen. Maar van Stephen Covey heb ik geleerd, dat we ook kunnen groeien naar onafhankelijkheid en daarna naar wederzijdse afhankelijkheid. Via overwinningen op jezelf en overwinningen samen met anderen kunnen we in alle menselijke bescheidenheid een bijdrage zijn in de levens van anderen, in de wereld waarin we leven. Ik heb 'voor een deel' hierboven echter niet voor niets onderstreept. Want ik ontken absoluut niet, dat geluk en pech ook een belangrijk deel uitmaken van wat er in iemands leven kan gebeuren. Het meritocratische geloof dat ik 100% verantwoordelijk ben voor het succes in mijn leven, dat geloof deel ik niet. Ik begon al met waar mijn wieg stond en zo hebben diverse mensen en omstandigheden onderweg mij geholpen en heb ik heel vaak ook gewoon 'stom' geluk gehad!

Allemaal zijn we dus verschillend. Dat maakt, dat we constant keuzes maken tussen ons individuele menszijn en ons menszijn als deel van een samenleving (groot of klein). Keuzes tussen muren om ons te beschermen of bruggen om over te steken naar anderen of … naar wie we zelf liever zouden willen zijn.

Mijn droom is in vrijheid samen te leven in een inclusieve en rechtvaardige wereld, waarin voor onveiligheid en armoede geen plek meer is!